Pamiętaj, synu, najważniejsza rzecz w życiu to się nie przeczekać.
/st.witkiewicz/
poniedziałek, 5 stycznia 2009
niedziela, 4 stycznia 2009
POD LODEM
złe poszło w las. wyrwało z korzeniami
zielone i wystrzępiło jemioły na bukach.
ryby uzbrajały się w ości, a zwierzęta
przysięgały, że nie wydadzą żadnego
słowa. śmiertelnicy chronili niemowlęta
kolendrą i wiankami suszonych grzybów.
co ostrożniejsi klękali przed sianem –
zaklinając by wyszło z butów i zstąpiło
pod obrus.
tylko rzeka biła się cicho w brzeg,
przechodząc nocami na drugą stronę
szklanki.
/wiersz roberta miniaka, z tomu 'czarne wesele', ciągle próbuję napisac coś o tym tomiku i jakoś.../
złe poszło w las. wyrwało z korzeniami
zielone i wystrzępiło jemioły na bukach.
ryby uzbrajały się w ości, a zwierzęta
przysięgały, że nie wydadzą żadnego
słowa. śmiertelnicy chronili niemowlęta
kolendrą i wiankami suszonych grzybów.
co ostrożniejsi klękali przed sianem –
zaklinając by wyszło z butów i zstąpiło
pod obrus.
tylko rzeka biła się cicho w brzeg,
przechodząc nocami na drugą stronę
szklanki.
/wiersz roberta miniaka, z tomu 'czarne wesele', ciągle próbuję napisac coś o tym tomiku i jakoś.../
piątek, 2 stycznia 2009
„Wszystko jest poezją, każdy jest poetą...” myślę, że Stachura rwałby włosy z głowy widząc, jak wygląda świat, w którym wszyscy nagle czują się poetami i zaczynają tworzyć i rozpowszechniać tzw. poezję. Szczególnie poetyccy robią się przed świętami –sms-y, maile, kartki z uroczymi, dowcipnymi lub lirycznymi wierszami zalewają nas niczym tsunami. Staram się nie czytać, a przynajmniej nie zwracać uwagi na te arcydzieła, zwłaszcza jeśli pochodzą od „cywili”, którzy raz do roku czują w sobie zew poetycki. Nie wnikam nawet czy rozpowszechniają dzieła własne czy cudze. Ale kiedy od redakcji portalu roszczącego sobie pretensje do bycia portalem literackim, a nawet - o zgrozo! – „portalem krytycznym” dostaję kartkę z takim oto „wierszem”:
W wigilijną noc,
gdy śniegu napada moc
niech Mikołaj Święty
przyniesie prezenty.
myślę, że czas na krucjatę... ot, tak dla idei. Święta ziemia poezji i tak jest nie do odzyskania, ale może czasami trzeba powiedzieć „to barbarzyństwo”.
A, i jeszcze jedno – sam Stachura przy końcu życia, gdzieś w swoich notatkach napisał „Wszystko jest poezją, nie każdy jest poetą”...
W wigilijną noc,
gdy śniegu napada moc
niech Mikołaj Święty
przyniesie prezenty.
myślę, że czas na krucjatę... ot, tak dla idei. Święta ziemia poezji i tak jest nie do odzyskania, ale może czasami trzeba powiedzieć „to barbarzyństwo”.
A, i jeszcze jedno – sam Stachura przy końcu życia, gdzieś w swoich notatkach napisał „Wszystko jest poezją, nie każdy jest poetą”...
środa, 31 grudnia 2008
Koniec roku, początek roku... na ile takie granice są istotne? Szampan, fajerwerki i co dalej? Jak to się dzieje, że co roku ulegamy iluzji, że to początek czegoś nowego? To przecież tylko umowna granica... ale może po prostu potrzebne są nam jakieś cezury, punkty, w których zatrzymamy się, zastanowimy, znajdziemy chwilę na bilans i plany...Jaki był ten rok, który za chwilę się kończy? Nie będę analizować jaki był dla „miasta i świata”, dla mnie był naprawdę dobry, a przede wszystkim zaskakujący. Kiedy się zaczynał nie mogłam przewidzieć jak będzie się kończył a tym bardziej co się zdarzy między początkiem a końcem. Niezależnie od tego jakie te zdarzenia były, niczego nie żałuję... Każde z nich czegoś mnie nauczyło. I wiem, że nie jestem w stanie przewidzieć tego, co przyniesie kolejny rok. Oby jak najmniej złego... A czy będzie to rok zmian? Nie wiem. Zobaczymy... za rok, o tej samej porze...
sobota, 27 grudnia 2008
niedziela, 21 grudnia 2008
Może warto wrócić jeszcze do konkursu Praska Przystań Słowa. To jedyny konkurs w którym regularnie (już od 8 lat) jestem „po drugiej stronie barykady” i oceniam innych. Czy mam do tego prawo? Moim zdaniem, tak. Bynajmniej nie dlatego, że sama piszę, ale z racji ukończonych studiów polonistycznych i wielu już lat szeroko pojętego „zajmowania się” literaturą. Głównie czytania, zarówno poezji jak i tekstów o poezji. Czy jestem obiektywnym jurorem? Pewnie nie, ale czy obiektywizm w odbiorze i ocenie literatury jest w ogóle możliwy? Ale staram się wykonać swoją pracę jak najlepiej. Anglicy mają bardzo ładny zwrot „do my best”... A i tak zawsze pozostają wątpliwości. Czasem, gdy minie trochę czasu i ze Zdzisławem Brudnickim zabieramy się do redagowania almanachu, do którego trafiają m.in. utwory konkursowe zastanawiamy się dlaczego właściwie ten czy ów utwór dostał wyróżnienie. Na szczęście nie zdarzyło się do tej pory, żebyśmy mieli wątpliwości co do słuszności przyznanych nagród. Może tylko czasem żal, że można przyznać ich tak niewiele. Mam satysfakcję, gdy widzę, że laureaci, którym miałam przyjemność dawać nagrody odnoszą kolejne sukcesy, zaznaczają coraz trwalej swoją obecność w literaturze. Czy mogę nie mieć satysfakcji, gdy myślę, że w moim pierwszym jurorowaniu oddałam głos na pierwszą nagrodę dla Radka Wiśniewskiego z Brzegu? Że mogłam w tym roku dać moją własną nagrodę Robertowi Miniakowi (o Robercie i jego tomiku na pewno napiszę więcej)? Nazwisk mogłabym przywołać naprawdę sporo. A praca jurora to dla kogoś, kto sam pisze doświadczenie niezwykłe. Spotkanie z różnymi poetykami, spojrzeniami, stylami. No i z pozostałymi jurorami. Ze Zbigniewem Irzykiem, Romanem Śliwonikiem, w tym roku po raz pierwszy z Leszkiem Żulińskim. To doświadczenia, których nie dadzą żadne uniwersytety...
W tegorocznym konkursie wygrali Magda Orlińska (poezja) i Wieńczysław Polaczek (proza), wśród laureatów jeszcze Jurek Fryckowski, Iza Kawczyńska, wspomniany już Robert Miniak, Krystyna Czarnecka, Aneta Borewicz i inni. Może zabrzmi to jak triuzm, ale poziom był naprawdę bardzo wysoki. Dość powiedzieć, że dla takich tuzów jak Marcin Orliński, Michał Murowaniecki , Piotrek Gajda czy Czesław Markiewicz zostały tylko wyróżnienia drukiem... Ale za to jaki almanach zapowiada się na przyszły rok :)
No i jeszcze jedna satysfakcja – wszyscy laureaci głównych nagród i część wyróżnionych przyjechała na uroczyste podsumowanie konkursu. A ja miałam jeszcze tę przyjemność, że mogłam razem z Joanną Pucis czytać wybór konkursowych wierszy z towarzyszeniem muzyki znakomitego skrzypka i kompozytora Tadeusza Melona.
I jeszcze trochę zdjęć z imprezy, autorstwa Jana Siwmira:
http://picasaweb.google.pl/dorotaryst/PraskaPrzystaSOwa2008?feat=directlink
W tegorocznym konkursie wygrali Magda Orlińska (poezja) i Wieńczysław Polaczek (proza), wśród laureatów jeszcze Jurek Fryckowski, Iza Kawczyńska, wspomniany już Robert Miniak, Krystyna Czarnecka, Aneta Borewicz i inni. Może zabrzmi to jak triuzm, ale poziom był naprawdę bardzo wysoki. Dość powiedzieć, że dla takich tuzów jak Marcin Orliński, Michał Murowaniecki , Piotrek Gajda czy Czesław Markiewicz zostały tylko wyróżnienia drukiem... Ale za to jaki almanach zapowiada się na przyszły rok :)
No i jeszcze jedna satysfakcja – wszyscy laureaci głównych nagród i część wyróżnionych przyjechała na uroczyste podsumowanie konkursu. A ja miałam jeszcze tę przyjemność, że mogłam razem z Joanną Pucis czytać wybór konkursowych wierszy z towarzyszeniem muzyki znakomitego skrzypka i kompozytora Tadeusza Melona.
I jeszcze trochę zdjęć z imprezy, autorstwa Jana Siwmira:
http://picasaweb.google.pl/dorotaryst/PraskaPrzystaSOwa2008?feat=directlink
środa, 17 grudnia 2008
BLIZNA
kiedy mówię mam bliznę po cesarskim cięciu
widzisz mój brzuch i dziecko
słyszysz jego płacz i pytasz
chłopiec czy dziewczynka
dziewczynka
- to ja -
a bliznę mam za uchem
zbyt szybkim cięciem skalpela
bardziej niż krzykiem mojej matki
ktoś mnie urodził
czterdzieści trzy lata temu wyjrzałam zza zaułku mojego słuchu
mam bliznę
po rybim braku oddechu
martwym bezruchu i sinej skórze
może to nie ma większego znaczenia
a może to tak jakbym miała drugi pępek
i podwójnie nie była aniołem
/d.ryst/
kiedy mówię mam bliznę po cesarskim cięciu
widzisz mój brzuch i dziecko
słyszysz jego płacz i pytasz
chłopiec czy dziewczynka
dziewczynka
- to ja -
a bliznę mam za uchem
zbyt szybkim cięciem skalpela
bardziej niż krzykiem mojej matki
ktoś mnie urodził
czterdzieści trzy lata temu wyjrzałam zza zaułku mojego słuchu
mam bliznę
po rybim braku oddechu
martwym bezruchu i sinej skórze
może to nie ma większego znaczenia
a może to tak jakbym miała drugi pępek
i podwójnie nie była aniołem
/d.ryst/
wtorek, 16 grudnia 2008
Poeci i poetki
mówili:
nie kochaj poetki
będziesz szukał
w jej wierszach mężczyzn
przeszłych i teraźniejszych
będziesz zdradzał ją
w erotykach których
sama czytać nie zechce
będziesz pragnął jej
ciepłego milczenia
bardziej niż słów
rozdawanych wszystkim
ostrzegali - miłość i poezja
tak mało mają wspólnego
w praktyce
mieli rację –
już jestem zazdrosny
o każdą kartkę papieru
nie mam praw
autorskich do żadnego
uczucia
/m.k. manasterski/
mówili:
nie kochaj poetki
będziesz szukał
w jej wierszach mężczyzn
przeszłych i teraźniejszych
będziesz zdradzał ją
w erotykach których
sama czytać nie zechce
będziesz pragnął jej
ciepłego milczenia
bardziej niż słów
rozdawanych wszystkim
ostrzegali - miłość i poezja
tak mało mają wspólnego
w praktyce
mieli rację –
już jestem zazdrosny
o każdą kartkę papieru
nie mam praw
autorskich do żadnego
uczucia
/m.k. manasterski/
poniedziałek, 17 listopada 2008
poniedziałek, 10 listopada 2008
sobota, 1 listopada 2008
od końca
czy koniec może być początkiem? myślała że potrafi
zapominać równie dobrze jak zapamiętywać. ale pamięć
bolała. a niepamięci nie było. modliła się do różnych
gwiazd. głóg. piołun. i jeszcze ta ostatnia
zaranna. która ją usypiała, kiedy odszedł na gwizd
pociągu. miał nigdy nie wrócić. bo czy koniec może być
początkiem. punkty dojścia i wyjścia. wektory
i współrzędne. nie wiedziała jak smakuje
tempranillo. ale pamiętała smak
jego skóry i oddechu. i ciągle nie wiedziała
jak nazwać niepokój pod skórą. końcem
czy może początkiem.
/d.ryst/
czy koniec może być początkiem? myślała że potrafi
zapominać równie dobrze jak zapamiętywać. ale pamięć
bolała. a niepamięci nie było. modliła się do różnych
gwiazd. głóg. piołun. i jeszcze ta ostatnia
zaranna. która ją usypiała, kiedy odszedł na gwizd
pociągu. miał nigdy nie wrócić. bo czy koniec może być
początkiem. punkty dojścia i wyjścia. wektory
i współrzędne. nie wiedziała jak smakuje
tempranillo. ale pamiętała smak
jego skóry i oddechu. i ciągle nie wiedziała
jak nazwać niepokój pod skórą. końcem
czy może początkiem.
/d.ryst/
poniedziałek, 13 października 2008
Po Warszawskiej Jesieni Poezji – refleksje niewesołe...
Może zabrzmi to dziwnie, ale na Warszawskiej Jesieni Poezji byłam pierwszy raz (przynajmniej na częściach „głównych”, odbywających się w Domu Literatury) i nie wiem, czy nie ostatni. To, co zobaczyłam, wprawiło mnie najpierw w lekkie zdumienie, a potem pojawił się niesmak. Na piątek, na godzinę 11 była zapowiedziana promocja almanachu i dyskusja o kondycji polskiej poezji współczesnej. Gdy zbliżałam się do Placu Zamkowego kilka minut po tej godzinie, w naiwności swojej, myślałam, że będę spóźniona. Na sali siedziało kilka osób, ktoś snuł się po korytarzach. Po mniej więcej pół godzinie ktoś ogłosił, że niestety antologia nie dojechała i na razie czekamy... Koło 12 informacja, że antologii nadal nie ma i chyba nie ma sensu rozmawiać o poezji. Cóż było robić, wróciłam do domu. Oczywiście, to się może zdarzyć, na pewne rzeczy nie mamy wpływu. A dlaczego tak mało ludzi? No, nie każdy jest takim szczęściarzem jak ja, żeby znaleźć czas koło południa w piątek, pomyślałam, w sobotę będzie lepiej.
W sobotę miały być dwa turnieje jednego wiersza, najpierw o 16 dla „młodych”, potem dla „pełnoprawnych” uczestników WJP. Uznałam, że warto zobaczyć oba. Chwilę przed 16 – znów prawie pusta sala, ktoś się snuje, nie ma jednego z jurorów. Tylko dzięki determinacji obecnej jurorskiej trójki turniej zaczął się już o 16.20. Wystartowało 13 osób... Dla porównania, ostatnio w Łomiankach, pomimo dość niefortunnego terminu (ostatni weekend wakacji) było 35 uczestników. Obraz młodej poezji? Chyba raczej niewydolności organizacyjnej. I oby tylko tego. A czwarty juror? Po prostu nie przyszedł...
Następny punkt programu miał się zacząć o 18. Miał. Po niemal godzinie oczekiwania na Bardzo Ważna Osobę, bez której rzecz zacząć się nie mogła, poszłam sobie. I nawet nie jestem przesadnie ciekawa co się działo. Jaki to miało sens? Nie wiem. Owszem, spotkałam kilka osób, które chciałam spotkać, ale i kilka których wolałabym nie widzieć. Ciekawe, że te, drugie to typy „osaczające”, od których trudno się uwolnić. Ćwiczenia z asertywności? Tym razem średnio udane.
A Warszawska Jesień Poezji? Coś by trzeba było z tym zrobić. Ciekawe czy to możliwe...
Może zabrzmi to dziwnie, ale na Warszawskiej Jesieni Poezji byłam pierwszy raz (przynajmniej na częściach „głównych”, odbywających się w Domu Literatury) i nie wiem, czy nie ostatni. To, co zobaczyłam, wprawiło mnie najpierw w lekkie zdumienie, a potem pojawił się niesmak. Na piątek, na godzinę 11 była zapowiedziana promocja almanachu i dyskusja o kondycji polskiej poezji współczesnej. Gdy zbliżałam się do Placu Zamkowego kilka minut po tej godzinie, w naiwności swojej, myślałam, że będę spóźniona. Na sali siedziało kilka osób, ktoś snuł się po korytarzach. Po mniej więcej pół godzinie ktoś ogłosił, że niestety antologia nie dojechała i na razie czekamy... Koło 12 informacja, że antologii nadal nie ma i chyba nie ma sensu rozmawiać o poezji. Cóż było robić, wróciłam do domu. Oczywiście, to się może zdarzyć, na pewne rzeczy nie mamy wpływu. A dlaczego tak mało ludzi? No, nie każdy jest takim szczęściarzem jak ja, żeby znaleźć czas koło południa w piątek, pomyślałam, w sobotę będzie lepiej.
W sobotę miały być dwa turnieje jednego wiersza, najpierw o 16 dla „młodych”, potem dla „pełnoprawnych” uczestników WJP. Uznałam, że warto zobaczyć oba. Chwilę przed 16 – znów prawie pusta sala, ktoś się snuje, nie ma jednego z jurorów. Tylko dzięki determinacji obecnej jurorskiej trójki turniej zaczął się już o 16.20. Wystartowało 13 osób... Dla porównania, ostatnio w Łomiankach, pomimo dość niefortunnego terminu (ostatni weekend wakacji) było 35 uczestników. Obraz młodej poezji? Chyba raczej niewydolności organizacyjnej. I oby tylko tego. A czwarty juror? Po prostu nie przyszedł...
Następny punkt programu miał się zacząć o 18. Miał. Po niemal godzinie oczekiwania na Bardzo Ważna Osobę, bez której rzecz zacząć się nie mogła, poszłam sobie. I nawet nie jestem przesadnie ciekawa co się działo. Jaki to miało sens? Nie wiem. Owszem, spotkałam kilka osób, które chciałam spotkać, ale i kilka których wolałabym nie widzieć. Ciekawe, że te, drugie to typy „osaczające”, od których trudno się uwolnić. Ćwiczenia z asertywności? Tym razem średnio udane.
A Warszawska Jesień Poezji? Coś by trzeba było z tym zrobić. Ciekawe czy to możliwe...
poniedziałek, 18 sierpnia 2008
Na odjezdne
Żadne wiersze tu nie pomogą,
alkohol ani łzy:
pójdziemy inną drogą
ja i ty.
Ale wiersz się sączy i sączy,
jak krew,
kazirodczo w sercu się łączy
tkliwość i gniew,
ale alkohol płynie:
strumyczek krwi.
Ja już wiem, co mnie nie ominie.
Drwij.
Ale łzy, prawdziwe łzy, rzewne,
płyną i gdzież ich kres?
Powiesz na pewno:
"Szkoda łez".
Odjedziesz, zapomnisz, lekkomyślna, czarowna,
i tyle.
Powiedz, czy jest jakiś sens
w łaskawości twych rzęs,
żem był jak pochodnia
przez chwilę?
/w. broniewski/
Żadne wiersze tu nie pomogą,
alkohol ani łzy:
pójdziemy inną drogą
ja i ty.
Ale wiersz się sączy i sączy,
jak krew,
kazirodczo w sercu się łączy
tkliwość i gniew,
ale alkohol płynie:
strumyczek krwi.
Ja już wiem, co mnie nie ominie.
Drwij.
Ale łzy, prawdziwe łzy, rzewne,
płyną i gdzież ich kres?
Powiesz na pewno:
"Szkoda łez".
Odjedziesz, zapomnisz, lekkomyślna, czarowna,
i tyle.
Powiedz, czy jest jakiś sens
w łaskawości twych rzęs,
żem był jak pochodnia
przez chwilę?
/w. broniewski/
wtorek, 10 czerwca 2008
wtorek, 20 maja 2008
jest maj
ciągle nie wiem jak to się stało.
jakich słów użyliśmy
które były tymi
co zaprószyły światło.
a może to tliło się już dawno
pod suchą ściółką skóry. torfowiska płoną latami
umierają od tego owady jaszczurki i trawy.
a my ciągle jeszcze liczymy oddechy
kurczowo zaciskamy słowa
uczymy palce alfabetu braille`a.
jest maj. jak przełożyć słowa na dotyk
przestrzeń na czułość
milczenie na smak i zapach.
jest maj. proszę boga już tylko
o jedno. żebyś jak najdłużej nie napisał ostatniego wiersza.
wszyscy przechodnie szepczą mi do ucha
że bóg nie istnieje.
/d.ryst/
ciągle nie wiem jak to się stało.
jakich słów użyliśmy
które były tymi
co zaprószyły światło.
a może to tliło się już dawno
pod suchą ściółką skóry. torfowiska płoną latami
umierają od tego owady jaszczurki i trawy.
a my ciągle jeszcze liczymy oddechy
kurczowo zaciskamy słowa
uczymy palce alfabetu braille`a.
jest maj. jak przełożyć słowa na dotyk
przestrzeń na czułość
milczenie na smak i zapach.
jest maj. proszę boga już tylko
o jedno. żebyś jak najdłużej nie napisał ostatniego wiersza.
wszyscy przechodnie szepczą mi do ucha
że bóg nie istnieje.
/d.ryst/
Subskrybuj:
Posty (Atom)